Qadın Tələsi


Saxlayın siz nəzərdə, qadın tələ quranda,

Gizlədir çatışmazlığı, və üzə çıxarsa onlar,

O çirkin nöqsanlar, sizdə ikrah oyadacaq.

Təxəyyül edək qadın geyiminin altına,

Görək nələr var orada, edək bir az analiz,

Məhv edək sevgini hələ rüşeym halında!

Qızladırsa işiniz, pis iy gələcək ondan,

Lap indi olmasa da, it iyi gələcək ondan,

Cənablar, üfunət udmağın xeyri nə o zaman?

Qadındırsa o əgər, güman edirəm ki, mən,

Tullantıları onun sizdə hisslər oyadar,

Amma bunun harasında sevgi özünə yer tapar?!

Nədir qadın?! Nə qədər onu bütləşdirərlər?!

Saysız nəslin törədiyi peyinlənmiş torpaq!

Təsəvvür edin qadını doğan zaman!

Qəlbinizin parçasını düşünün bir an!

Səadət axtardığınız o deşiyə baxın!

Görün taybatay açılmış o deşiyi!

Budur onun paçası, arasından da çıxır,

Biçimsiz, kirli, yaş, selikli ət parçası!

Soyundurun qəlbinizin bütünü!

Soyundurun onu istənilən zaman!

Sayıqlayırdınız tərli ətli budlara görə?!

Yoxsa onların arasında qaralan,

Üfunət mənbəyi olan dibsiz quyuya görə?!

Yoxsa budların arasından həyasızcasına dikələn,

Biti, birəni özünə məskən edən,

Dolaşıq tük topası edirdi sizi dəli?!

Bəlkə göbəyə qədər sallanan, un kisəsinə oxşayan,

Bürüşük ət tikələri əzirdi qəlbinizi?!

Gerçəkdən mi qadın bu xəlvət yerlərinin birində,

Gizlədir gözəlliyini, pərəstişə layiq olanı?!

Axı siz görürsünüz! Görürsünüz qadının ayaqlar arasını!

Zülmət deşiyini örtən o donuz dərisi rəngli,

Həşərat ağzına oxşar dodaqları görürsünüz ayaqlar arasında,

Axı siz görürsünüz! Görürsünüz ki, onlar,

Arxadan daha iyrənc bir deşiyə tay olurlar,

Bu idi o qadınlıq, o dişilik, o incəlik,

Bu idi sizi soxulcan tək süründürən o gözəllik?!

Marquis De Sade (“Juliette” romanından)

Fransızcadan tərcümə etdi və şeir formasına saldı: İlkin Santak

Advertisements

Juliette [Julietta] romanından 7-ci tərcümə


… Həmişə nəzərdə saxlamaq lazımdır ki, bizi öz toruna salmağın həvəsi ilə alışan qadın mütləq özündə hansısa çatışmazlıqları gizlədir, və bu çatışmazlıqlar üzə çıxarlarsa, sizdə iyənmə və nifrət yaradacaqlar. Təxəyyülümüzü işlədirək onun təmtəraqlı geyiminin altında hansı defektlərin gizləndiyini təsəvvür etsək, bu analiz sizə doğulan sevgi hissini rüşeym halında məhv etməyə kömək edəcək.

Əgər sizin işiniz qızladırsa, ondan hökmən pis iy gələcək, indi olmasa da, əvvəl-axır ondan it iyi gələcək, o zaman, cənablar, üfunətlə nəfəs almağın nə mənası var? Əgər o, artıq qadındırsa, mən güman edirəm ki, onun bədəninin hansısa tullantıları sizin hisslərinizi oyada bilər, amma sevginin buna nə dəxli var ki? Hələ onu bütləşdirməyi ümumiyyətlə demirəm. Rədd edin!

Nədir axı qadın? Saysız nəslin törədiyi o peyinlənmiş torpağı təsəvvür etmək kifayətdir ki, adamın ödü ağzına gəlsin… Qəlbinizin cəvahiratını doğan zaman təsəvvür edin, baxın və görün ki, sizin səadət və həzz tapmaq niyyətində olduğunuz taybatay açıq olan o deşikdən biçimsiz, kirli, yaş, selikli ət parçası çıxır.

Qəlbinizin bütü olan qadını soyundurun, onu istənilən zaman soyundurun və deyin ki, yəni siz bu ətli və tərli budlara görə sayıqlayırdınız? Yoxsa onların arasında qaralan üfunətli dibsiz quyuya görə? O zaman, bəlkə, bu budların arasından həyasızcasına dikələn dolaşıq tük topası sizi ekstaza gətirir? Bəlkə göbəyə qədər sallanıb un kisəsinə oxşayan bürüşük ət tikələri? Doğrudan mı qadın bu xəlvət yerlərinin birində sizin pərəstişinizə layiq olan gözəlliyini gizlədir? Yaman da! Axı siz qadının ayaqlarının arasındakı zülmət deşiyini örtən o donuz rəngində, cındırı çıxmış dodağabənzər çıxıntıları görürsünüz və görürsünüz ki, onlar digər, daha da iyrənc bir deşiklə, demək olar ki, birləşir. Yəni, gerçəkdən mi həmin o ecazkar şeylər elə bunlardırlar, hansılarına görə ki, siz soxulcan kimi sürünürdünüz?…

Tərcümə etdi: İlkin Santak

Juliette [Julietta] romanından 6-cı tərcümə


…Qulas as – axır ki, Delbène dedi – əgər sən bakirəliyini itirməyi belə çox istəyirsənsə, mən sənin istəyirini təcili olaraq yerinə yetirəcəm.

Bu fikrə gələn kimi pozğun arvad tamahdan başını itirdi, tez süni penis ilə silahlanaraq, onu mənim alt dodaqlarıma ehtiyatla yeritməyə başladı, bunun məni hazırlayıb hiss edəcəyim ağrını rahat keçirməyimə kömək olacağımı təkrarlayandan sonra: gözlənilmədən şiddətli orqazmda ürpəşərək, var gücü ilə süni penisi mənim amcığıma yeritdi və mən bakirəliyimlə vidalaşdım.

Mənim əzabımı təsvir etmək mümkün deyil, lakin, dəhşətli operasiya sonucunda mənim bədənimə işləyən ağrı, həmin anda təsəvvür edilməz bir ləzzətlə əvəz olundu. Eyni zamanda da yorulmaq bilməyən Delbène’nın qəzəbi artırdı: mənə ağır şapalaqlar vuraraq o, dilini düz mənim boğazıma qədər soxdu, sonra coşaraq sıxılmış əlləri ilə mənim götümü əzib dartışdıraraq, məni öz qucağında düz bir saat ərzində qurtarmağa məcbur etdi və ləzzətli işgəncəsini yalnız mən aman istəyəndən sonra bitirdi.

Qisas al! Qisas al da məndən! – deyə, amcığından od püskürən qancıq ehtirasdan boğularaq, donquldanırdı – mükafatlandır məni. Görürsən, mən yanıram, ehtirasdan külə dönürəm: mən səninlə elə yoruldum ki, başına pox olmuş allah şahiddir ki, indi mən də boşalmalıyam.

Və göz qırpımında mən həsrəti çəkilən məşuqədən ən ehtiraslı məşuqa çevrildim: mən bütün ağırlığımla Delbène’nın üstünə yıxıldım və malanı işə saldım. Başına daş düşsün, ay allah, bu necə də xoş idi! Dünyada heç bir qadın belə qıvrılmırdı və belə həyəcanla titrəmirdi, heç bir qadın bunun kimi belə hündürlükdə, ləzzət qanadlarının üstündə pörtülmürdü – bu qəhbə on dəfə dalbadal mənim qucağımda qurtardı, və mən fikirləşdim ki, bu arvad öz spermasında həll olub yoxa çıxacaq.

Ah, axır ki, mən öz tələbatımı ödədim – deyə, mən, yastıqların üstünə beli üstdə özümü yıxdım. – Gerçəkdən də, biz nə qədər çox biliriksə, o qədər də çox ehtirasın və şəhvətin xoş olmasını hiss edirik.

Şübhəsiz – Delbène tez cavab verdi – Və bunun səbəbi çox sadədir: Ehtiras qadağaları tanımır və yalnız onların hamısını ayaqlarının altında əzəndən sonra öz zirvəsinə çatır. İnsan nə qədər istedadlı və zəkalıdırsa, daha da əminliklə o qədər də çox maneləri dəf edir, beləliklə, intellektual inkişaf etmiş adamlar libertinajın həzzini daha dərindən hiss edirlər.

Mənə elə gəlir ki, yüksək inkişaf etmiş orqanizmlərin xüsusi zərifliyi də buna kömək edir – mən davam etdim.

Buna heç bir şübhə ola bilməz – madam Delbène dedi – Axı güzgü nə qədər yaxşı cilalanıbsa, ətrafdakı əşyaları da bir o qədər yaxşı qəbul və əks edir.

Nəhayət, üzücü məşqlər bizim ikimizdən də bütün şirələri sonuncu damlasına qədər sıxıb çıxarandan sonra, mən mürəbbiyəyə onun Laurette’nın bakirəliyini pozmağı mənə həvalə etdiyini xatırlatdım.

Mən bunu unutmamışam – dedi o – Və bu, bu axşam baş verəcək. Hamı yatmağa gedəncə, sən sakitcə çıxaraq və Volmar ilə Flavie’yə qoşulacaqsan. Qalan hər şeyi mənim ixtiyarıma ver; bu gün sən bizim misteriyalarımıza buraxılacaqsan. Cəsarətli ol, möhkəm və dözümlü ol, Juliette, mən sənə qəribə şeylər göstərməyə hazırlaşıram…

Tərcümə etdi: İlkin Santak

Juliette [Julietta] romanından 5-ci tərcümə


…Belə xəlvət yurdda heç nə gizli qala bilməzdi, və bilmirəm nəyə görəsə mənə xüsusi yaxşı münasibət göstərən bir rahibə mənim abbatla münasibətlərimdən xəbər tutdu və təşvişlə məni xəbərdar etdi ki, Delbène – dəşhətli qadındır. Rahibənin dediyinə görə Delbène demək olar ki, monastırdakı bütün pansionerlərin qəlbini zəhərləyib, və onun məsləhətinə qulaq asaraq, ən azı on beş-on altı qız Euphrosine’nın yolu ilə getməyib. Rahibə məni inandırmağa çalışırdı ki, mürəbbiyə – ətrafında şərin üfunətini yayan prinsipsiz, mənəviyyatsız, vicdansız bir məxluqdur, və əgər onun nüfuzlu dostları və nəsli-nəcabəti olmasaydı, onun haqqında çoxdan lazım olan ölçülər götürülmüşdü. Mən bu xəbərdarlıqlada məhəl qoymadım: Delbène’nın bir tək öpüşü, onun bircə sözü mənim üçün bütün inandırıcı nitqlərdən daha dəyərli idi. Hətta mənim qaşımda yekə bir uçurum dursa idi də, mən bu qadının ağuşunda ölməyi xilas olmaqdan üstün tutardım. Bəli, dostlar! Hansısa xüsusi pozğunluq var ki, ondan şirin heç nə yoxdur: Təbiətin çağırışı bizi cəlb edirsə və Ağlın soyuqqanlı əli bizi geriyə çəkirsə, Şəhvətin əli yenə də bizə ləzzətli yeməyini təklif edir, və bundan sonra biz o qidasız keçinə bilmərik.

Lakin mən kifayət qədər tez sezdim ki, bizim lütfkar mürəbbiyəmiz bu cür diqqəti təkcə mənə ayırmır, və anladım ki, başqaları da onun qayıkeşliyindən faydalanır, və bu zaman onlar allahın işlərindən çox pozğunluqla məşğul olurlar.

Sən sabah mənimlə bir nahar etmək istəyirsən? – deyə Delbène maraqlandı – Mən Élisabeth’i, Flavie’ni, madam de Volmar’i və Sainte-Elme’i gözləyirəm. Biz cəmi altı nəfər olacağıq, və biz hökmən fövqəladə bir şey fikirləşəcəyik.

Ay allah! – deyərək, mən heyran oldum – Yəni Siz bütün bu qadınlarla əylənirsiniz?

– Əlbəttə. Ancaq elə fikirləşmə ki, mən eyş-işrətimi təkcə onlarla məhdudlaşdırıram. Bizim monastırda otuz rahibə var, onların iyirmi ikisini əlimdən keçirmişəm, bizdə on səkkiz yeni gələn var, və mən hələ onlarla tanış olmalıyam. On altı pansionerdən isə təkcə üçü mənim təsirimə düşmədilər. Yeni birisi əmələ gələn kimi, mən onu tez əlimə keçirirəm: ona bir həftədən çox olmayaraq vaxt verirəm ki, mənim təklifimi nəzərdən keçirsin. Ah, Juliette, Juliette, mənim libertinajım, mənim pozğunluğun – bu bir epidemiyadır, və ona toxunan hər kəs əvvəl-axır ona yoluxur. Hələ cəmiyyətin bəxti gətirib ki, mən, belə desək, belə yüngül vasitələrlə şər əməllər edirəm, və əgər mən, öz meyllərimlə və prinsiplərimlə bütün bacarıqlarımı həyata keçirsəydim, dünyada şər indi olduğundan qat-qat çox olardı…

Tərcümə etdi: İlkin Santak

Juliette [Julietta] romanından 4-cü tərcümə


…Juliette, mənim fəlsəfəmin əsas prinsipi – deyə, Euphrosine’nın itkisindən sonra mənə daha da yaxın olmuş madam Delbène davam etdi – bu, ictimai fikirə nifrətdir. Canım mənim, sən hətta təsəvvür edə bilməzsən ki, mənim haqqımda deyilən sözlərə mən yalnız gəyirə bilərəm. Gerçəkdən də, necə ola bilər ki, nadanların fikirləri bizim xoşbəxtliyimizə təsir etsin? Yalnız bizim zərif hisslərimiz hərdən elə şeylərdən asılı ola bilər, amma əgər, yetişmiş düşüncəyə əsasən, biz özümüzdə o hissləri boğa bilsək, və hətta ən intim sahələrə dair fikirlərdən tamamilə azad olacaq mərhələyə çatsaq, o zaman və yalnız o zaman, ətrafdakılaarın bizə olan yaxşı və ya pis münasibətinə biz yüksək səviyyədə laqeyd olacağıq. Şəxsi xoşbəxtliyimizin kriteriyalarını yalnız biz özümüz müəyyən edirik, və xoşbəxt olub olmadığımızı yalnız biz qərar verə bilərik – hər şey bizim vicdanımızdan və bəlkə daha çox halda bizim həyat pozisiyamızdan asılıdır, çünki yalnız o, bizim vicdanımızın və məqsədlərimizin təməl daşını təşkil edir. İş burasındadır ki, – mənim güclü savada və təhsilə malik olan həmsöhbətim dedi – insan vicdanı hər zaman və hər yerdə eyni deyil, demək olar ki, həmişə o vicdan insanın yaşadığı cəmiyyətin həyat tərzinin, iqliminin və coğrafiyasının birbaşa nəticəsidir. Misal üçün, çinlilərin heç bir halda yolverilməz saymadıqları əməllər, burada – Fransada bizi dəhşətdən lərzəyə gəlməyə məcbur edir. Beləliklə, əgər bu, coğrafi enlikdən və uzunluqdan asılı olan, istənilən ifratı və təfriti bağışlayan və ona bəraət qazandıran, ən dəyişkən bir anlamdırsa, o zaman həqiqi müdriklik bizə ekstravaqantlıq və ximeralar arasında dərrakəli bir mövqe seçməyə və özümüzdə, Təbiət tərəfindən bizə verilmiş tələbatlarımıza və meyllərimizə uyğun davranış kodeksinin yaranmasına kömək etməlidir. Buna görə də, insan öz həyat fəlsəfəsini nə qədər tez müəyyən edərsə, o qədər də yaxşıdır, çünki yalnız fəlsəfə vicdana forma verir, vicdan isə bizim əməllərimizi təyin və idarə edir.

Mükəmməl! – deyə, çığırdım – Belə çıxır ki, Siz öz laqeydliyinizi o dərəcəyə çatdırmısınız ki, reputasiyanız vecinizə deyil?

Tamamilə vecimə deyil – madam Delbène sakit təbəssümlə cavab verdi – Hələ bunu da deyim ki, reputasiyamın pis olması haqqında fikirlərim mənə daxili həzz verir. Əgər onu nümunəvi hesab etsəydilər, mənə o qədər də xoş olmazdı. Juliette, heç zaman yaddan çıxarma ki, yaxşı reputasiya əlavə yükdən başqa bir şey deyil. O bizə qurbanlarımızın hesabına başa gəldiyi halda, onların əvəzində bizi mükafatlandırmır. Bizlərdən öz reputasiyasına qiymət verənlər ona qiymət verməyənlərdən daha az əzab-əziyyət çəkmirlər: birinciləri həmişə dəyərli hesab etdikləri reputasiyalarını itirməyin qorxusu altında yaşayır, ikinciləri isə arsızlıqlarına görə cəza almaqlarının mümkünlüyü qarşısında əsirlər. Beləliklə, əgər bəzilərini xeyirə, digərlərini şərə aparan yollara tikanlar eyni sayda səpiliblərsə, bu yollar arasında seçim edərkən, bizdən sonsuz dəfələrlə müdrik olan Təbiətlə məsləhətləşib, onun göstərişlərinə əməl etməyə imkan olduğu halda, özünü əzablı şübhələrə məruz qoymağın mənası nədir?

Mən buna etiraz etdim: Mən Sizin maksimlərinizi qəbul etmək istəsəm, qorxuram ki, tərbiyəmin çox şərtiliklərinə etinasızlıq göstərməli olacam.

Canım, sən düz deyirsən – deyə o, cavab verdi – Lakin, mən səndən sənin həddən çox həzzin dadına baxmaqdan qorxduğunu eşitmək istəyirəm. Axı bu şərtiliklər nədən ibarətdir? Gəl bu məsələyə ayıq başla yanaşaq. Demək olar ki, ictimai qanunları hər dəfə o şəxs təbliğ edir ki, özü heç vaxt cəmiyyətin digər üzvlərinin fikirləri ilə maraqlanmır, buna görə də, bu ictimai qaydalar bizim səmimi nifrətimizə layiq olan qandallardan başqa bir şey deyillər. Nədir axı bu axmaq qaydalar – bu mentalitet, bu din?! Yalnız onlara tapınmağa razı olmuş sarsaq axmaqlar üçün qiymətli olan, reallıq hissindən mərhum olmuş absurd miflər, dərrakəli və intellektual insanların istehzasına və rişxəndinə səbəb olan fantastik nağıllar… Biz hələ bunun haqqında danışacağıq, canım, bir az döz. Sadəcə olaraq mənə inan. Sənin səmimiyyətin və sadəlövhlüyün sənin müəllimə ehtiyaclı olduğunu göstərir. Çox az adamın həyatına gül-çiçək səpələnib, ona görə də sən mənə güvənsən, sən o kəslərdən olacaqsan ki, hansılar ki, hətta tikanlı yollarının üstündə də yetərincə gül-çiçək tapır…

Tərcümə etdi: İlkin Santak

Juliette [Julietta] romanından 3-cü tərcümə


…Amma bir dəqiqə – deyə, Delbène, az qala huşunu itirərək, zarıdı – gözləyin, əzizlərim, gəlin çılğınlıqlarımızı qaydaya salaq.

Bu sözləri deyən kimi o, mənim budlarımı araladı, və onların arasına üzünü yapışdırıb, azğınlıqla dodaqları və dili ilə mənim açılmamış deşiyimi eşələməyə başladı, bununla bərabər o, əzəmətlə kürəyini bükərək, dünyanın ən gözəl dalı olan dalını bizim cavan rəfiqəmizin ixtiyarına verdi ki, Euphrosine onun dalına barmaqları ilə, mürəbbiyənin mənim aralığıma dili ilə etdiyini etməyə başladı. Euphrosine Delbène’nın zövqünə yaxşı bələd idi, və özü də, aramsız coşqun orqazmda həll olaraq, zaman-zaman rahibənin dalına şillələr səpələyirdi ki, bu da bizim lütfkar mürəbbiyəmizin durumuna vəsfəgəlməz təsirlər göstərirdi. Pozğunluqdan vəhşicəsinə şövqə gələrək, qəhbə acgözlüklə mənim balaca amcığımın dərinliklərindən bol-bol axan şirələri acgözlüklə udurdu. Hərdən işindən ona görə ayrılırdı ki, mənim heç də onunkundan geri qalmayan ləzzət pristuplarının təsirindən silkələnməyimə baxıb fəhərlənsin.

Oh, necə də gözəldir! – deyə lesbiyan çığırdı – Ah, müqəddəs tanrıcığaz, bəyəm haradansa belə ehtiraslı ikinci bir uşaq tapmaq olar? Hə, Euphrosine, silkələ məni, canım mənim, sığalla məni, mən bu spermalardan sərxoş olub ölmək istəyirəm! – və bir saniyə sonra sözlərinə əlavə etdi – Axı sən də öz payını almalısan, Euphrosine. Bəs mən səni mənə bəxş etdiyin bu sevincin əvəzində necə mükafatlandırım? Bir dəqiqə, mənim mələklərim, indi mən sizin ikinizi də sığallayacam.

O, bizi yan-yana çarpayıya qoydu, və onun göstərişi ilə biz bir-birimizi əllərimizlə ehtiraslandırmağa başladıq. Öncə Delbène’nın dili Euphrosine’nın amcığının dibinə kimi girdi, onun barmaqları isə bizim ikimizin də götlərinin deşiklərinə tez hərəkətlərlə incə massaj edirdi, sonra o, rəfiqəmdən qoparaq mənim budlarımın arasında yox oldu. Beləliklə, mən və Euphrosine, eyni zamanda üç həzzi alıb, birlikdə kulminasiyaya çataraq, parlaq zəfərlə möhkəm boşaldıq. Bir az ara verəndən sonra yorulmaq bilməyən mürəbbiyə bizi çevirdi, və biz öz dallarımızı onun ixtiyarına verdik, o isə növbə ilə gah mənim, gah da  Euphrosine’nın anusunu marçıldada-marçıldada dili ilə qazırdı. O, fərəhli sözlər deyərək, bizim götlərimizə layiq olan qiyməti verirdi, onları şapalaqlayırdı və biz də az qalırdı ki, ləzzətdən huşumuzu itirək. Vakxanaliyadan həzz payımızı alandan sonra, Delbène bizim yanımıza yıxıldı və xırıltılı, qırıq səslə danışdı:

– İndi isə sizə etdiklərimi mənə edin. Sığallayın məni, titrədin, tez olun! Juliette, mən sənin qucağında uzanacam və səni öpəcəm, bizim dodaqlarımız qarışacaq, dillərimiz dolaşacaq. Biz bir-birimizi dibə kimi sovuracağıq. Sən mənim balalığıma bax bu aləti soxacaqsan – deyə, mənə elastik süni kişi cinsiyyət orqanı verdi – Sən isə, Euphrosine, mənim götəşimlə məşğul ol və oraya bax bu nazik çubuğu sox, axı mənim dalımdakı deşik çox balacadır və ona penis boyda alət girə bilməz… Amma bu hələ hamısı demək deyil, mənim canım – deyə, Delbène mənim dodaqlarımı var gücü ilə əmişdirdi – axı sən mənim klitorumu diqqətindən kənarda qoymayacaqsan, elə deyil? Məhz ora qadın həzzinin mərkəzidir: sığalla, massaj elə, toza çevir onu, əgər istəyirsənsə, ona dırnaqlarını ona keçir və qorxma, mən çox dözümlüyəm, mənə lənət olsun! Mən haldan düşmüşəm və hər şeyin hamısını almaq istəyirəm, orqazmda həll olmaq istəyirəm, istəyirəm ki, bütün orqazmın özü olum və əgər bacarsam, iyirmi dəfə dalbadal qurtarmaq istəyirəm! Tez olun! Başlayın!…

Tərcümə etdi: İlkin Santak

Juliette [Julietta] romanından 2-ci tərcümə


…Dəlicəsinə mənim tərbiyəmlə məşğul olmaq istədiyindən, mürəbbiyə bir dəfə məni nahara çağırdı. Orada Euphrosine [Eufrozina] da var idi. Hava möhtəşəm isti idi, günəş havanı şəfqətlə sığallayırdı, bu səbəbdən mən yeni rəfiqələrimi tənzif kimi nazik geyimdə gördüm: geniş çəhrayı lentlərlə bərkidilmiş şəffaf köynəklərdən başqa onların əynində demək olar ki, heç nə yox idi.

Sənin bu evə girdiyin ilk gündən bəri – deyə madam Delbène [Delbena] mənim alnımda sanki, ehtirassız öpüş buraxdı, lakin, onun əlləri onun həyəcanını biruzə verirdi – mən səninlə daha yaxından tanış olmaq istədim. Sən qəşəngsən, məncə, fərasətdən və digər bacarıqlardan məhrum deyilsən, sənin kimi cavan qızlar isə mənim ürəyimdə xüsusi yeri tuturlar. Ah, balaca mələk, sən qızarırsan! Sənə qızarmağı qadağan edirəm! Utancaqlıq – ximeradır, bu, sadəcə olaraq, belə desək, tərbiyənin və adətin nəticəsidir, bu – şərtilik adlanan bir anlamdır. Təbiət kişini və qadını lüt, ikrahsız və utanclıqsız yaradıb. Əgər insan Təbiətin göstərişlərinə həmişə əməl etsəydi, o, heç zaman utanclığın nə olduğunu belə bilməzdi. Canım mənim, dəyişməz bir gerçəklik vardır ki, mövcud olan xeyirxahlıqların mənbəyi Təbiətin qanunlarına olan laqeyd münasibətdən, və ya onları unutmaqdan gəlir. Bəyəm insan dinin əmrlərində bu qədər möhkəm dolaşıb qala bilərdi ki, özünə zəhmət verərək onların nədən ibarət olmasına diqqət yetirməsin? Nə isə, belə şeylər haqqında ayrı vaxt danışarıq, indi isə başqa şeylər haqqında danışaq. Bizim kimi əynini soyun.

Bunu deyən kimi, iki gözəl, gülərək, mənə yaxınlaşdılar, və bir göz qırpımında mən də onların olduğu durumda idim, və soyundurma zamanı madam Delbène’nın öpüşləri tamam başqa şəkil aldılar.

Oh, mənim Juliette’am necə də qəşəngdir! – sözləri ilə o, uca səslə deyirdi – Sən hələ bu balaca şirin məməşlərə bax, sən hələ bax, gör, onlar necə də titrəyirlər! Bilirsən mi, Euphrosine, mən hətta deyərdim ki, onun bədəni səninkindən daha iştahlıdır… Kim inanar ki, onun hələ on üç yaşı da olmayıb?

Mehriban barmaqlar mənim döşlərimin gilələrini sığallamağa başladılar, onun dili isə mənim ağzıma girdi. O, hətta vaxtında sezdi ki, onun oxşamaları mənim bütün hisslərimə gərəkli təsirlərini edir və mən artıq yetişmiş meyvə kimi onun ayaqlarına yıxılmağa hazıram.

Var-yoxunu sikələr! – deyə o, özünü saxlaya bilməyərək, məni öz ifadəsinin gücü ilə təəccübləndirdi – And olsun! Bu necə ehtirasdır, necə oddur, alovdur! Qızlar, çıxarın əyninizdən bütün o cın-cındırı və tullayın getsin, rədd olsun gözəlliyi gizlədən hər şey! Təbiət gözəlliyi onun üçün yaratmayıb ki, onu gizlətsinlər!…

Tərcümə etdi: İlkin Santak